blijven uitzien naar een wereld van vrede blijven uitzien naar een wereld van vrede

door Christien van Harten
Preek bij Jesaja 40: 1-11 en Matteüs 21:1-5 op zondag 3 december, eerste advent
 
Het is wachten op een vredesvorst, een koning die de vrede brengt, een heilige, een mens, een man of vrouw, iemand die komt in de naam van God.
Wie kan het zijn? Jij? Een kind?
De Joden verwachtten een Messias, een vredesvorst. Het woord Messias komt van het Hebreeuwse woord mosjiach, dat `zalven` betekent. Zalven is een ritueel waarbij heilige olie over iemands hoofd wordt gegoten. Daardoor krijgt hij een speciale religieuze status. Zo werd de herdersjongen David gezalfd door Samuel. Er zit iets dwaas aan dat Mosjiach zijn. Een onbenullig ventje zalven om een volk als schapen te gaan leiden naar de goede weide en zijn armen zullen de lammeren bijeen brengen, en hij zal zijn mensen koesteren en zorgzaam de ooien leiden. Daarom ligt het woord Mosjach zo dicht bij het woord mesjogge. Want als je de wreedheid van het leven weet om te keren, als je kwetsbaar durft te zijn en daarin sterk bent, is dat wel een beetje Mesjogge toch?  En zo zal de vredevorst, de koning van de vrede in deze soms wrede wereld, gezalfde zijn, een Messias. De Messias brengt vrede en voorspoed, en verlossing van het lijden. Ook Jezus is gezalfd, en dankt daar zijn naam `Christus` aan, want dat is Grieks voor gezalfde. Christos. Dus is Jezus ook een beetje Mesjogge?
Om dat te beluisteren lazen we vandaag het verhaal van de intocht in Jeruzalem. Het is het voorspel op het paasverhaal. Het laat direct de grote lijn zien die met Kerst begint. De geboorte van Jezus zal het begin zijn van een nieuw koninkrijk met de lang verwachtte koning. Een koning is ons geboren, zullen we straks met het kerstfeest zingen. Maar vanmorgen horen we al dat het geen koning zal zijn van pracht en praal.  Geen koning op een paard maar op een ezel, hoorden we vanmorgen lezen. Hij wordt geboren op een achterafplaats, in armoedige omstandigheden. Een koning van onderop, waarmee God het volk zal troosten.
 
God troost ons omdat Hij verlangt  dat al zijn mensen, zijn creaties/ schepselen leven in een land van vrede, met elkaar en met de hele schepping.
We horen het zo mooi klinken in die eerste woorden van Jesaia:
Jesaja 40: 1-11 1: 'Troost, troost mijn volk, zegt jullie God.'
Het herhaalde ‘Troost!’. Dat geeft aan hoezeer het Gods verlangen is dat Jesaja zijn volk bemoedigend toespreekt. We leren God hier kennen als ‘de God en Vader van onze Here Jezus Christus, de Vader der barmhartigheden en de God aller vertroosting’ (2 Kor. 1:3). Troosten is meer dan een bemoedigende arm om de schouder. Het is ook en vooral: een nieuw perspectief bieden, de ogen openen voor een andere, mooiere werkelijkheid die er ook nu al is. Dat gebeurt ook in Jesaja 40: ‘de heerlijkheid des Heren zal zich openbaren’ (5), ‘het woord van onze God houdt eeuwig stand’ (8), ‘de Here, Here zal komen met kracht’ (10), ‘Hij zal als een herder zijn kudde weiden’ (11).
 En dat gaat allemaal waar worden in Jezus!
Jesaia schrijft het in een benauwde tijd, waarin hij mensen in verdrukking ziet. Hij ziet wat er zonde is aan die mooie schepping van God:
Zonde betekent letterlijk: je doel missen.
Maar Gods verlossing betekent: ontdekken dat je steeds meer aan Gods doel mag gaan beantwoorden!
En de woorden van Jesaia klinken tegen de eigengereidheid van het volk in. Ze dachten het zonder God te kunnen en zonder zijn richtingwijzers van dankbaar zijn en stil durven staan om de ander te zien. Ze misten de afslagen, ze misten het doel waarheen ze op weg waren in Gods naam. Herkennen wij dat, dat we eigenlijk wel lekker met ons zelf en elkaar op pad waren? Vergaten we soms niet te luisteren naar dat doel, naar Gods doel met ons.
Advent is stil staan bij Gods doel en onder ogen durven komen waar we het misten, of te wel eigenlijk in zonde leefden.
De troost die hier naar ons toekomt, heeft betrekking op de vergeving van die zonden – weer de rechte weg oppakken van God, de rechtvaardiging.
En die troost die hier naar ons toekomt heeft betrekking op de vernieuwing van ons leven, het heel worden, samenvallen met God, ‘heiliging’ noemen we dat.
Als het advent wordt stoten we elkaar aan en zeggen we: waaruit kennen wij ook al weer onze troost?
De ouderen onder ons leerden vroeger de bijbel uit hun hoofd. Niet alle 30.000 verzen of 16.000 pagina’s. Maar ze leerden een goede samenvatting in een vraag en antwoord spel. Daar werd je mee opgevoed en daar kon je op terugvallen als je de weg even niet meer wist.
De eerste vraag van die samenvatting, de Heidelbergse Catechismus was:

Vraag 1
Wat is uw enige troost, beide in het leven en sterven?
Dat ik met lichaam en ziel, beide in het leven en sterven niet mijn maar mijns getrouwen Zaligmakers JEZUS CHRISTUS eigen ben , (die met Zijn dierbaar bloed voor al mijn zonden volkomenlijk betaald en mij uit alle heerschappij des duivels verlost heeft en alzo bewaart , dat zonder den wil mijns hemelse Vader geen haar van mijn hoofd vallen kan , ja ook, dat mij alle ding tot mijn zaligheid dienen moet , waarom Hij mij ook door Zijn Heilige Geest van het eeuwige leven verzekert , en Hem voortaan te leven van harte willig en bereid maakt.)
Dat ik – tijdens mijn leven en als ik sterf – niet van mijzelf ben: mijn lichaam en mijn ziel zijn van Jezus Christus, die mijn trouwe heel-maker is.
 
Troosten is: vertellen dat het oude is voorbijgegaan en dat het nieuwe is gekomen (2 Kor. 5:17).
 
 Getroost worden is dus niet alleen je ondanks je foute weg en gedrag/ je zonden, je  aanvaard mogen weten, maar ook geloven dat je als nieuwe schepping leven mag. Met Kerst komt Gods Geest het met ons uitzingen over de vrede die er kan zijn in en om ons, ondanks de donkerte.  We mogen onszelf in deze Jezus, eerst als kind en dan als vorst,  leren kennen en aanvaarden. En we mogen uiteindelijk vrije, verloste mensen zijn.
Het Oude Testament gaat in deze Messias Jezus helemaal open! Zo ook Jesaja 40:1-11.
 
En precies daarom is advent, zijn de 4 weken van uitzien naar de Messias, in deze wereld, iets totaal ongehoords: Wij laten zien dat wij het heil niet van onszelf verwachten; wij stellen onze hoop op God. Gód zal komen en zijn vrede en gerechtigheid komen met Hem mee. In onze zelfredzame wereld, met grote nadruk op autonomie en verantwoordelijkheid, is dat een tegendraads geluid.
Zijn wij daarom losers als wij Advent vieren, zwakkelingen die een ander nodig hebben om voor ons op te komen en vrede en recht tot stand te brengen? Of betekent het dat wij de werkelijkheid tot op de bodem peilen en doorzien dat wij niet alles zelf in de hand hebben, en dat alles wat wij doen slechts een pogen is, lapwerk.
Wij worden in onze samenleving geconfronteerd met leiders die letterlijk over lijken gaan om hun macht te behouden, leiders die onberekenbaar zijn, die alleen oog hebben voor de belangen van hun eigen volk en niet willen horen dat er ‘buiten’ nog een wereld is die op hun deur klopt. Tirannie, geweld, en populisme komen erg dichtbij.
Advent vieren is biddend en wakend uitzien naar Hem die zal komen om zijn volk recht te doen en zijn rijk van vrede te vestigen. Maar niet zonder ons. Hij is op zoek naar mensen die openstaan voor zijn woord en bij wie Hij verblijf kan nemen. Mensen zoals Maria, en mensen als Gina, die misschien schrikken van de kracht van die Goddelijke roep om vrede en recht, maar toch hun angst overwinnen en antwoorden met een lied. Vandaag gaan we de advent tijd in, en zullen wij toegroeien naar de kracht van dat kwetsbare kind dat werkelijk harten zacht kan maken en vrede kan brengen daar waar ruwheid en geweld de boventoon heeft gevoerd.
Ik wil deze verkondiging heel ongebruikelijk afsluiten met een kinderlied van de 9jarige Syrische Gina. Koningin betekent haar naam, vredes vorstin. In al haar kwetsbaarheid zingt zij haar droom uit voor miljoenen mensen bij een tv programma als The voice kids. Ik twijfelde of ik dit emotionele fragment u moest laten zien in een dienst als deze. Maar als het niet hier mag, waar dan wel. Want de vrede komt met een kind! Een kind dat de droom uitzingt en klank geeft. Laten dan de tranen maar komen, onze verharding voorbij, opdat wij met allen die de gezalfde verwachten, misschien een beetje Mesjogge zijn, maar wel vol van vrede, en blijven uitzien naar een wereld van vrede.
Gina: geef ons vrede
(tijdens de kerkdienst lukte het niet om zelwel beeld als geluid te krijgen, hier dan de kans om het filmpje in zijn totaliteit te zien)
Laten we daarom deze advent tijd ons openen om te worden als een kwetsbaar kind, om te ontvangen als een kind: Een nieuwe Geest ons toevertrouwend aan God onze Vader die heil en heelheid en vrede wil.
Amen.
 

terug
 
 
Stichting Wijdekerk

LHBT’ers zijn bij ons gewenst in de kerk, Lees verder onder Wie zijn wij-Bovenplaatselijke organisaties.
 
 
In onze dorpen
Samen doen in Enspijk en DOP (Dorpsontmoetingspunt) in Deil en Soos 60+
  meer
 
Jaarmarkt Deil
Jaarmarkt Deil groot succes en blijft voorlopig bij de scheepswerf. Lees verder Wie zijn wij-Kerkbeheer
 
 
Geslaagde dorpsmarkt Enspijk
Lees verder: Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Moldavië 2018
POZM-POZA gaan weer naar Moldavië, hun laatste actie is op 27 mei (Jeugd-Specials)
 
Talenten gezocht!
De kerkenraad is naarstig op zoek naar talenten.
Er zijn een aantal vacatures ontstaan  binnen onze gemeente, in de kerkenraad, maar ook daarbuiten, zoals een ouderling en iemand die het paasontbijt coördineert.
  meer
 
Behoefte aan een gesprek?
We willen een (t)huis bieden. Dat betekent ook: omzien naar elkaar, openstaan voor elkaar, elkaar opzoeken. Lees verder onder Wie zijn wij?-Pastoraat of stuur een mail naar
 
 
Trouwen?
Zijn er trouwplannen? Denk ook op tijd aan kerkgebouw en dominee.
  meer
 
Dopen?
Een kindje geboren? Laat het ons weten, zeker als je het kindje wilt laten dopen.
  meer
 
Privacy
Voor de Privacyverklaring van de Protetstantse Gemeente Deil - Enspijk: privacyverklaring
 
ANBI
Bekijk de ANBI gegevens van onze diaconie (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 7 juni 2018)
Bekijk de ANBI gegevens van onze gemeente (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 1 juni 2017)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.