geplaatst in een goddelijk licht geplaatst in een goddelijk licht

door Christien van Harten
Preek bij Jesaja 65:17-23 en Openbaringen 22: 1-6 op zondag 26 november 2017

Vandaag zijn we hier omdat we allemaal, hoe dan ook, geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Soms weten we het even niet meer. Maar als we elkaar spreken zeggen we eigenlijk bijna allemaal, Het kan en mag niet zo zijn dat alles voorbij is, als het met mij stopt. Dat bestaat niet. Maar hoe het dan doorgaat? Of dat dan alleen op aarde is, met de verhalen over de goede mensen die ons voorgingen,
óf dat er iets is als een hierna-maals… Een gouden poort, een paarlen stad?
We zijn hierheen gekomen om onze vragen eerlijk te laten klinken en ook antwoorden te beluisteren. We luisteren naar elkaar en naar wat ouderen ons vertelden.
Een man die stervend was, vertelde me dat het voelde alsof hij zich klaar maakte voor een lange reis. Hij ruimde op, dacht vooruit, schreef dingen op, maakte zaken klaar, omdat hij wilde dat de mensen die achterblijven in zijn huis en tuin, de dingen wel goed zouden kunnen vinden, de plekjes wisten waar alles stond en het werk van zijn handen door zou gaan. Alleen, zei hij, denk ik niet dat ik hier weer terug zal komen, zoals na een lange reis. En toch ga ik er vanuit, dat ik het nog wèl met ze zal kunnen hebben over het mooie van de tuin en de kinderen is, van de dieren en die vogel in die boom, als ik ze eens weer zie. Dat verwacht ik eigenlijk wel. Maar ik denk dat dat niet hier zal zijn. En hij keek glimlachend in de verte.
We zijn hier vanmorgen bij elkaar gekomen omdat we hardop tegen elkaar zeggen dat als het leven van een mens stopt, niet alles stopt. De naam blijft klinken, herinneringen blijven, we blijven lachen om die typische uitspraken, en we bewaren zorgvuldig beelden van die persoon. Het zijn de buitenkant dingen, de voorgevel, het aangezicht. Maar wij geloven dat daarbij een nog dieper, een verder, een meer is van een mens dan dit alleen. 
Het leven is niet zo plat als dat sommigen ons soms doen denken. Soms lijkt het wel alsof de mensen om ons heen, in deze wereld, dat wel vinden. De wereld lijkt er op gebouwd te zijn. Onze tijd wordt ermee gevuld.
Schaamteloos worden mensen in hun laatste levensweken gefilmd en worden flarden uitgezonden op tv en kunnen we meeleven. En vaak is dat meeleven dan vooral het uitleven van een sensatiezucht.
Ik hoorde gisteren nog de zorgen om de journalisten die vandaag om de kerk in Rhenoy heen zullen cirkelen om iets op te kunnen zuigen van het zogenaamde echte leven. We horen hoe, zonder gène, mensen al een week lang lastig gevallen worden met vragen en hoe vies smullend van een spannend verhaal zij zich zelfs in ziekenhuis en voor de deur van collega dominees verschansen om maar iets van de ellende te kunnen vangen en breed uit te meten in filmpjes en verhalen op tv.  Rondom de dood is het al evenzo. We mogen alles zien en alles mag gezegd zijn van een mens. Als een ander dat niet doet, regelen mensen het zelf wel bij voorbaat om dat ‘aller- aller- laatste moment’, het meest bijzondere moment uit het leven te laten zijn.
Ik las  over een uitvaartnemen die reclame maakte met dat echt alles mogelijk is om dat allerlaatste moment tot hèt moment te laten zijn.
Bijvoorbeeld: Altijd gek op chocolade geweest? Laat je kist bedekken met een dikke laag donkerglanzende pure chocolade en decoreren met handgemaakte luxe bonbons, praline, marsepeinen aardbeitjes of andere mooie lekkernij. De heerlijke geur van chocola zal deze uitvaart een bijzondere ambiance geven… En natuurlijk hebben wij er precies de passende muziek bij…
En zo leggen we zelfs bij een uitvaart de nadruk op de maakbaarheid, het goede verloop en het fijne gevoel. We leven in een samenleving van meer en anders, en je zelf onderscheiden. We kunnen zelf kiezen en zo lijkt het leven en de dood vooral door eigen regie beheerst te kunnen worden. Het is zo plat! En dat terwijl we al eeuwen en eeuwen weten, dat een mensenleven een deel van een geweldige schepping is, als een mooie bloem of boom aan een rivier. We weten met alle volkeren dat een leven meegaat met de seizoenen en is als een cirkel van leven waar niemand aan ontkomt. En juist daarin schuilt het mysterie van ons wezen, als deel van de schepping en anderzijds onderscheiden door te zijn geschapen met verstand en geweten, met ongekende mogelijkheden èn (zeggen wij hier, ) als drager van Gods beeld.
En dus is er volgens ons hier, met elkaar, geen aller- aller- laatste moment. Het verhaal gaat door met ergens iets van ons erin en er doorheen. Maar wat is dat iets?
We zijn maar kleine mensen maar mogen zeggen dat we tegelijk groots zijn. Hoe kunnen we dat grootse, dat naar Gods beeld dan zien?
We spraken met de kinderen over het licht en kleine vonkjes.
God als zon en grote bal van vuur en wij grote en kleine kaarsjes.
Maar hoe gaat dat dan als we bij het bed van een ernstig zieken zijn, of stervende, of als iemand is gestorven. Hoe kunnen we dan zogenaamd overtuigend christelijk denken over de dood en vooral over het leven van een mooi mens?
Als we het aan hen vragen die achtergebleven zijn, is het soms zo moeilijk. Want er is zoveel missen van een mooi mens. Een levensmaatje, een vriend of vriendin waar je zoveel mee had opgebouwd, waarmee je vergroeid was, of een vader of moeder die je basis in jouw leven was. Een kind dat jou had moeten overleven en dat je nu achterlaat met alleen maar een altijd missen bij alles wat je doet. Missen is als de nacht en het donker. Missen is als het niets en nooit meer. Hoezo dan toch een lichtje?
Misschien horen we het vooral als we naar de stervenden zelf kunnen luisteren. De woorden die zij spraken, niet over hoe ze hun uitvaart wilden, of hoe zij, die achterbleven, nog moesten handelen. Maar wel over hun dromen, hun laatste woorden, hun diepe verlangen, hun wijzen naar boven of hun uitdrukking op hun gezicht.
Het is alsof we bij het in de ogen kijken van hen, in de liefdevolle ogen van Jezus kunnen kijken. Opeens horen we dromen die we niet eerder hoorden. En we zien tranen om wat goed en mooi is. En precies in die staat groeien woorden en verhalen,  zoals we ze lieten klinken bij de schriftlezing. ‘Gods woonplaats is onder de mensen, hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’
Precies in die toestand horen we Martin Luther King zeggen: I Have a Dream.
Precies dat hoorden we klinken uit de mond van de Duitse predikant Dietrich Bonhoeffer op 39 jarige leeftijd nog net voordat werd opgehangen door de Duitsers. “Dit is het einde, maar voor mij het begin van hèt Leven!”
En zo lezen we de laatste woorden van Anne Frank: "Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens." 
Tot slot de laatste woorden van Nelson Mandela: Mijn leven…  is maar een kleine zandkorrel aan het firmament van het universum en de hemel. Maar wat ik gekend heb is het leven van elke man, elke vrouw, elk kind. En ieder leven is belangrijk en kostbaar en is een geschenk van de Ene. En dat kan nooit worden verspild. Het kan niet worden gesaboteerd. Het kan niet worden gestolen. Vrijheid is niet iets dat een mens een andere mens toestaat. Het is een recht dat direct uit het Goddelijke komt. Wij zijn vrij.
Als we luisteren naar de dromen van hen die op de rand van het leven staan, als we luisteren naar de oude mensen onder ons, dan weten we ons geplaatst in een goddelijk licht. Als we goed lezen en luisteren dan horen we dat we mogen ontvangen en aanvaarden dat de vrijheid die God voor ons voor ogen heeft hier al mag beginnen en daar in de eeuwigheid ten volle zal zijn, omdat God ons naar zijn beeld geschapen heeft. Laten we zo elkaar dragen en blijven dragen in licht en liefde, tot voorbij de dood als beelddragers van God.
Amen

terug
 
 
Geslaagde dorpsmarkt Enspijk
Lees verder: Wie zijn wij-Kerkbeheer.
 
Moldavië 2018
POZM-POZA gaan weer naar Moldavië, hun laatste actie is op 27 mei (Jeugd-Specials)
 
Talenten gezocht!
De kerkenraad is naarstig op zoek naar talenten.
Er zijn een aantal vacatures ontstaan  binnen onze gemeente, in de kerkenraad, maar ook daarbuiten, zoals een ouderling en iemand die het paasontbijt coördineert.
  meer
 
Behoefte aan een gesprek?
We willen een (t)huis bieden. Dat betekent ook: omzien naar elkaar, openstaan voor elkaar, elkaar opzoeken. Lees verder onder Wie zijn wij?-Pastoraat of stuur een mail naar
 
 
Trouwen?
Zijn er trouwplannen? Denk ook op tijd aan kerkgebouw en dominee.
  meer
 
Dopen?
Een kindje geboren? Laat het ons weten, zeker als je het kindje wilt laten dopen.
  meer
 
Privacy
Voor de Privacyverklaring van de Protetstantse Gemeente Deil - Enspijk: privacyverklaring
 
ANBI
Bekijk de ANBI gegevens van onze diaconie (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 11 mei 2017)
Bekijk de ANBI gegevens van onze gemeente (goedgekeurd tijdens de kerkenraadsvergadering van 1 juni 2017)
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.